روزگاری

بعضی وقتها فکر می کنم خیلی از چیزهایی که تو زندگیم اتفاق افتاده و بنده الان دارم با نتایجش کنار میام فقط و فقط به خاطر اینه که من خودم انتخابش کردم .

اگر اون سالی که باید از ایران می رفتم ،می رفتم . اگر از اون کاری که داشتم توش پیشرفت میکردم بیرون نمیومدم ،اگر یکم بیشتر تو زندگی سماجت به خرج میدادم ،اگر اون دختری که مادرم اون همه با دلسوزی برام انتخاب کرده بود گرفته بودم ،اگر اون گیتار لعنتی رو که اینهمه دوستش داشتم که نزدیک به ۷ سال مرتب تمرین کردم وحتی به خاطرش رفتم تو یه کارگاه مثل کارگرها موندم تا حتی روش ساختشو یاد بگیرم ،ولش نمیکردم.اگر تو دانشگاه اونهمه سر به هوایی نمی کردم ،اگر ،اگر،اگر.............

الان اینهمه حسرت تو دلم نبود .

خیلی راهمو عوضی رفتم خیلی این شاخه اون شاخه کردم ،خیلی کارها رو فقط برای راضی کردن دیگران کردم ،به خودم لطمه زدم، قدر خودمو ندونستم ،نا شکری کردم ،ولی حداقل برام یک چیز مونده که اگر درست ازش استفاده کنم می تونم از نو شروع کنم .تجربه.

فقط امید وارم که این همه شکست ارزش اون تجربه رو داشته باشه.

 

تا حالا شده یه کاری بکنی توش بمونی .

برای من شده یه گهی خوردم که بد جوری توش موندم ،حتما میگید چی ،دو سال پیش زن گرفتم .