روزگاری

الان احساس می کنم بریدم.

همیشه خواستم همه مسوولیت ها رو به دوش بگیرم.

کمتر به دیگران به خصوص زنم فشار بیاد ولی حالا می بینم همه اون کار ها شده وظیفه من و حالا اگر انجام ندم با بد رویی مواجه می شم.

باید شرایط عوض بشه وگر نه من داغون می شم.

تو این دنیا هر چیزی یه حدی داره حتی محبت کردن.

به تجربه دیدم محبت دوست و اشنا و همسر و به طور کلی همه تا یه حدودی وجود داره و همه کنترل شده از دلشون خرج می کنن اما تنها کسی که محبت بی حساب و بی حد داره و حتی اگر تو حالیت نشه و حواست نباشه بازم اون محبت می کنه مادر و بس.

حواسم باشه که این نعمتو تا دارم قدرشو بدونم بقیه داستانها همه کشک است.