روزگاری

یه سوال با شروع شدن بازی های المپیک تو ذهنم خطور کرد و حالا با گذشتن ۱۰ روز از بازیها خیلی بهش فکر می کنم و اونم اینه که : چرا از ما هیچ خبری تو المپیک نیست ؟

واقعا چرا ؟ چرا هیچ اثری از ما نیست ،چرا کشور ما انقدر از پرت.

شدیم یک ملت کاملا معمولی با ادمهای معمولی با ارزوهای معمولی و...

اول خودمو میگم ،چرا نشد که یه ادم موفق بشم ،همیشه با احساس گناه زندگی کردم ،از اون زمانی که دبیرستان بودم وقتی نمرم کم میشد احساس گناه ولم نمی کرد ،با خودم احساس می کردم من لیاقت این پدر و مادر و زحمات اونها رو ندارم ،تا زمان دانشگاه و حتی بعد از ازدواج فکر می کردم تنهاشون گذاشتم واحساس گناه می کردم .

حتی الانم این احساس ادامه داره ،ای لعنت بر این احساس.